در كوچه پس كوچه‌هاي طلا و جواهر كه قدم بزني، يك نام بيش از ديگر نام‌ها خودنمايي مي‌كند: مظفريان،‌ خانواده‌اي كه از دير باز نامش را در اين هنر ـ صنعت مطرح كرده و حتي نامش را برابر با افتخار و سربلندي در اين صنعت قرار داده است،‌ چه بسا برخي با اشاره به ارتباطاتي سست و گهگاه غير واقعي، تلاش مي‌كنند خود را به اين نام منتصب كنند تا شايد از اين ميان اسم و رسمي براي خود رقم بزنند.

براي آنكه بيشتر با اين خوانده هنرمند و هنردوست آشنا شويم،‌ بعد از ظهر يك روز پنج‌شنبه كه خيابان وليعصر كمتر از هياهوي روزهاي ديگر هفته خبر دارد، به سراغ فريدون مظفريان مي‌رويم كه خود را اينگونه معرفي مي‌كند: من فريدون مظفريان، نسل پنجم از خانواده مظفريان‌ها هستم. پدربزرگ بنده حاج‌ محمدحسن مظفريان و پدر من حاج مرتضي مظفريان هستند. سابقه فعاليت خانواده ما در صنف طلا و جواهر به بيش از 250 سال پيش بر مي‌گردد. عشق و علاقه بسيار زيادي به اين صنف و هنر در خانواده ما وجود داشته است،‌ ما عاشق اين كار هستيم.

خود او به نمايندگي از خانواده مظفريان‌ها به شدت اين عشق و علاقه را نشان مي‌‌دهد. وقتي با ذوق و شوق بسيار به گنجينه خود مي‌رود و نوادري از صنعت طلا و جواهر را نشان مي‌دهد برق شادي در چهره‌اش خودنمايي مي‌كند. گرد پيري موهايش را سپيد كرده اما هنوز وقتي صحبت از جواهرات است مثل دوران كودكي‌اش همان اشتياق به ديدن و تماشا كردن را دارد: از سن 10 سالگي در مغازه پدرم مشغول فعاليت بودم، پدرم سنگ‌هاي مختلف مانند زمرد، فيروزه، مرواريد، برليان، الماس،‌ ياقوت و ... را به من نشان مي‌داد و با چشم خود با علاقه‌ام آشنا مي‌شدم.

فريدون مظفريان معتقد است جواهرشناسي بايد در خون انسان باشد:

نطفه پاك ببايد كه شود قابل فيض                   ورنه هر سنگ و گلي لوءلوء و مرجان نشود

همان‌طور كه هر سنگي جواهر نمي‌شود، هيچ كس هم بدون تخصص نمي‌تواند جواهرشناس شود. علاوه ‌بر اين كار جواهر هم تخصصي است و هم موروثي يعني بايد در خون فرد باشد. همچنين در كار هنري بايد استعداد وجود داشته باشد. كار ما نسل به نسل موروثي بوده است.

مظفريان از كودكي و نوجواني خود اينگونه مي‌گويد: 17 ساله بودم كه پدرم من را به جوبيله جمبوري براي پيش‌آهنگي در لندن به انگليستان فرستاد. در آن زمان شاه دستور داده بود 300 نفر از پيش‌آهنگ‌ها را به خارج از كشور بفرستند. از تركيه، يونان، يوگوسلاوي، فرانسه، ايتاليا، انگليس، هلند،‌ بلژيك،‌آلمان،‌ اتريش و 45 كشور مختلف ديگر نيز پيش‌آهنگ‌ها حضور داشتند. 90 روز اين سفر طول كشيد و در روحيه من تاثيرات مثبت بسياري داشت. دوستان خوبي پيدا كردم. اينها مسايلي بسيار تاثيرگذار هستند. وي ادامه مي‌دهد: بنده 75 درصد دنيا را ديده‌ام. زماني كه به كشورها سفر مي‌كنم حتما از موزه‌هاي طلا و جواهر آن كشورها ديدن مي‌كنم و لذت مي‌برم. به هند، انگليس، روسيه، ژاپن، كره، آمريكا، آفريقا، تايلند، سريلانكا، چين، تركيه، كانادا، عربستان صعودي، مالزي، سنگاپور و 11 كشور اروپايي سفر كرده‌ام. وقتي محصولات خارجي وارد كشور مي‌شوند نبايد با ترس و واهمه داشته باشيم بلكه بايد بدانيم اين مساله باعث رقابت مي‌شود. توليدكنندگان داخلي سعي مي‌كنند كيفيت كارهاي خود را بالا ببرند. ما بهترين توليدكنندگان را در داخل ايران داريم. هنر نزد ايرانيان است و بس.

فريدون مظفريان درباره تاريخچه خانواده‌اش مي‌گويد: خانواده ما در اصل از سوييس به ايران آمده‌اند. موسيو فاو جد خانواده ماست كه از سوييس براي تنظيم ساعت‌هاي دربار در زمان محمد شاه قاجار به ايران آمد. بعد نسل مي‌رسد به آقايي به نام ملا آقا بابا و بعد از آن كل داود است كه مغازه جواهر فروشي داشت و در محله كليمي‌ها زندگي مي‌كرد. اغلب كساني كه در محله سيروس تهران (محله كليمي‌ها) زندگي مي‌كردند جواهر فروش بودند و نسل به نسل اين مغازه‌ها در خانواده ما به ارث رسيد تا رسيد به پدر من. پدرم مغازه‌اي كه در محله سيروس داشت را به برادرم داد، چون اسمش سيروس بود. البته ديگر اين مغازه وجود ندارد و كارآيي‌اش عوض شده است.

وي ادامه مي‌دهد: پدربزرگ من روبروي بازار زرگرها يك مغازه باز كرد كه شاهرخ پسرعموي من آن را اداره مي‌كند. پدر من از اول در اصفهان شروع كردد. بعد 70 سال پيش در لاله‌زار يك مغازه خريد و بعد يكي ديگر در هتل و بعد يكي ديگر در بازار و به همين شكل مغازه‌هاي ديگر. چون 9 پسر داشت به هر كدام مغازه‌اي داد و شعبه ديگري در مشهد باز كرد.

از اجداد خانواده مظفريان،‌كل داود بيشترين نقش را در ورود آنها به حوزه طلا و جواهر داشته است:‌ كل داوود انگشترهاي طلا و جواهر را مي‌ساخت و شب‌هاي جمعه به دليل عشقي كه به اين كار داشت طلا و جواهرات را به حضرت عبدالعظيم مي‌برد و مي‌فروخت. هر وقت مي‌روم حضرت عبدالعظيم مي‌بينم كه عده‌اي بر روي سكو چيزهايي را مي‌فروشند به ياد جدم كل داوود مي‌افتم. كم‌كم كارش رشد مي‌كند تا به بازار تهران مي‌رسد. پدرم هم  سر بازار مغازه داشت و من نيز از سن 18 سالگي به مدت 25 سال اين مغازه را اداره مي‌كردم.

خانواده مظفريان چنين خانواده‌اي است: ما فاميل 5 هزار نفره هستيم، يكي از بزرگ‌ترين فاميل‌هاي ايران مظفريان‌ها و وابسته‌ها هستند. كل داوود در واقع جد همه مظفريان‌ها است. كسي كه براي اين خانواده نام مظفريان را انتخاب كرد نيز محمدحسن مظفريان است كه 6 پسر داشت: حاج مرتضي، حاج اسدالله، محمد باقر، محمد جعفر، حاج نصرالله، نعمت‌الله. باقر مظفريان روبروي سفارت آمريكا مغازه داشت. پسرهاي او نيز در سانفرانسيسكو مغازه دارند و همه توليدكننده هستند. نصرالله مظفريان نيز دو پسر دارد به نام‌هاي مهرداد و عليرضا كه در ايران بازار دارند. نعمت‌الله مظفريان روبروي سفارت آمريكا مغازه دارد. ما در درون فاميل دكتر و مهندس نداريم همه توليدكننده جواهرات هستند، جواهرساز هستند. برادران من در هتل‌هاي استقلال و لاله و خواهرم در هتل هما مشغول به فعاليت است.

يك مغازه بزرگ معروف در تهران وجود داشت كه به نام مظفريان نام‌گذاري شده بود. سرنوشت اين مغازه به كجا كشيد: مغازه‌اي كه شما مي‌گوييد در لاله‌زار است و در ابتدا عكاسي رام‌رام بود. پدرم اين مغازه را در سال 1316 خريداري كرد. بعد مغازه بغلي را نيز خريداري كرد. اين مغازه نيز به نام تابان بود و در آن تلويزيون و يخچال مي‌فروختند. حياطي نيز در پشت اين مغازه بود كه 500 متر وسعت داشت. پدر من مغازه‌اي بزرگ از اين دو مغازه ساخت و روي آن گنبد شيخ‌ لطف‌الله را بنا كرد كه 7 سال ساخت اين گنبد طول كشيد. 15 كارمند در درون اين مغازه فعاليت مي‌كردند اما بعد از انقلاب چون توريست وارد نمي‌شد و قدرت خريد مردم پايين آمد حدود 30 درصد كساني كه جواهرات را مي‌خريدند از كشور رفتند و ما مجبور شديم مغازه را ببنديم. اين مغازه هنوز وجود دارد و به 7 پسر ارث رسيده است كه 2 برادرم فوت كرده‌اند. البته خدا را شكر مادر هنوز زنده است. ما تصميم داريم اين مغازه را پاساژ كنيم چون نمي‌توانيم آن را اداره كنيم. اين مغازه بسيار بزرگ است و اداره آن نياز به حداقل 15 كارمند دارد.

جاي بسي تاسف است كه چنين مغازه بزرگ و قديمي با آن نماي زيبايش نتواند حفظ شود. مظفريان مي‌گويد: ما خيلي دوست داريم اين سنت را نگه داريم اما اداره آن سخت است. بايد مغازه‌اي را تهيه كنيم كه بازده داشته باشد. مكان 2160 متري را نمي‌شود با 5 نفر اداره كنند. ضمن اينكه اين محل ديگر كشش كار جواهرات را ندارد چراكه اغلب مغازه‌هاي اطراف به صنف الكتريكي‌ها اختصاص يافته است. در خارج از كشور چنين مكان‌هاي تاريخي را به جاذبه گردشگري تبديل مي‌كنند و ضمن درآمدزايي از سنت خود محافظت مي‌كنند اما در ايران چنين امكاني وجود ندارد.

خانواده مظفريان يك مغازه تاريخي ديگر هم دارد: پدر من سر نبش چهارراه لاله‌زار و استانبول مغازه‌اي داشت امروز 70 سال از عمر آن مي‌گذرذو از اين مغازه تاريخي افراد برجسته‌اي و مهمي طلا و جواهر مي‌خريدند. البته بعد از فوت پدر اين مغازه نيز خالي است. شهرك سينمايي ماكت اين مغازه را ساخته و اسم مرتضي مظفريان را نيز در بالاي مغازه زده است. پدرم 9 پسر دارد و من فرزند دوم هستم. در آن زمان پدر 6 شعبه در ايران داشت از جمله يكي در لاله‌زار، يكي در سر بازار بزرگ كه 150 متر بود و بنده آن را اداره مي‌كردم، يكي در هتل لاله، و يكي هم در هتل هيلتون. 3 برادرم در خارج از كشور هستند و بهترين جواهرفروشي‌ها را در آلمان دارند. پسرعموهاي من در لس‌آنجلس، سانفرانسيسكو و لندن هستند. علاوه بر جواهر ما در كار نقره‌سازي هم هستيم. آيينه و شمعدان در خانواده‌هاي ايراني يك رسم است و اولين چيزي كه عروس و داماد مي‌خرند حلقه و آيينه و شمعدان است.

فريدون مظفريان با آن عشق و علاقه درباره خوش‌يمني آينه و شمعدان‌هاي نقره مي‌گويد: خوشا به سعادت عروس و دامادي كه آيينه و شمعدان نقره مي‌خرند چون هم هنر دست است و هم يك عمر مي‌ماند. بهتر از اين كارهاي بلور، چيني، چوب يا برنز است كه خيلي زود از بين مي‌روند. اصالت ايراني هنوز به كار نقره است. هنوز هم از خارج از كشور به ما مراجعه مي‌كنند و براي دختر و پسرشان كه مي‌خواهند ازدواج كنند آيينه و شمعدان نقره مي‌خرند.

در مورد حلقه نيز شگون دارد كه حلقه حتماً يك برليان كوچك داشته باشد. در دست چپ ما و در انگشت چهارم رگي است كه سايش حلقه با آن محبت و مهرباني را در وجود ما بيشتر مي‌كند. هنگامي كه دختري را به عقد پسري درمي‌آورند مي‌گويند آيا حاضريد در غم و شادي هم شريك شويد و در كنار هم باشيد؟ وقتي دختر جواب مثبت دارد حلقه را در دست او مي‌كنند و او بدين شيوه از نظر عاطفي با زوج خود پيوند برقرار مي‌كند. حلقه كاري هنري و هنري است. عشق و علاقه مي‌خواهد. من عاشق طلا و جواهرات قديمي هستم. پدربزرگ و پدر من به طلا و جواهرات قديمي علاقه داشته و آنها را نگاه مي‌داشتند.

بعد ادامه مي‌دهد:  من واقعاً از ديدن جواهرات لذت مي‌برم. چهار چيز اگر در سنگ جمع شود لعل و ياقوت ‌شود، پاكي طينت و اصل گوهر و استعداد و البته تربيت كردن.

چهار چيز اگر در سنگ جمع شود                    لعل و ياقوت شود سنگ بآن خارايي

پاكي طينت، اصل و گوهر و استعداد                تربيت كردن مهر از فلك مينايي

در من اين هر سه صفت هست ولي مي‌بايد      تربيت از تو كه خورشيد جهان آرايي

مظفريان عاشق جواهرات سلطنتي ايران است: جواهرات سلطنتي ما در دنيا معروف است. اگرچه موزه‌هاي جواهرات در تركيه زياد است و يا در سن‌پترزبورگ روسيه مواردي وجود دارد اما جواهرات سلطنتي ايران بسيار معروف است. من دست كساني را كه اين‌ها را حفظ كرده‌اند مي‌بوسم و همچنين نياكانمان كه چنين جواهراتي را طراحي كرده‌اند. هر وقت مي‌خواهم آرامش خاطر بيابم به جواهرات سلطنتي سرمي‌زنم. اگر يكبار برويد عاشق اين مكان مي‌شويد.

نسل پنجم از خانواده مظفريان اعتقاد دارد صنعت طلا و جواهر براي رشد خود نيازمندي‌هايي دارد:

اگر امنيت نباشد هيچ وقت يك جواهرفروشي دوام نمي‌آورد. اين صنعت در اقتصاد مملكت بسيار موثر است و اگر پيشرفته باشد، بازده اقتصادي خوبي دارد. جواهرات، طلا و نقره پشتوانه مالي هستند. جواهرات سلطنتي مجموعه‌اي بسيار با ارزش است كه از نياكان ما، از 3 هزار سال قبل باق مانده است. من به عنوان يك ايراني به اين هنر و عظمت مي‌بالم و افتخار مي‌كنم.

شرايط بعد از انقلاب براي دست‌اندركاران طلا و جواهر چگونه است؟ مظفريان مي‌گويد: در مملكت ما بعد از انقلاب دگرگوني‌هايي ايجاد شد. قبلاً بيشتر اعضاي اتحاديه تا 70 ، 80 درصد انتسابي بودند تا انتخابي اما در اين 10 سال اخير به طور صد در صد انتخابي هستند. كساني در اتحاديه فعاليت مي‌كنند كه خودشان در اين صنف مغازه‌دار و توليدكننده هستند و درد اين صنف را مي‌دانند. مسلماً در جامعه‌اي كه افراد سر جاي خودشان باشند آن جامعه پيشرفت مي‌كند چرا كه اين افراد تخصص لازم را دارند.

آنچه مسلم است اينكه اعضاي اتحاديه به هر كسي جواز نمي‌دهند و با تحقيق و بررسي به افرادي جواز مي‌دهند كه در اين صنف كاملاً شناخته ‌شده باشند. اين بسيار خوب است. مردم نيز بايد از افرادي خريد كنند كه جواز دارند و پروانه كسب و مدرك جوازشان را در مغازه گذاشته‌اند. همچنين از مجموعه‌هاي معتبر و شناخته شده خريد كنند. البته منظور من اين نيست كه چون ما 250 سال سابقه داريم فقط از ما خريد كنند بلكه با شناخت كافي از مجموعه‌هاي ديگر خريداري كنند. اگر منصف و صادق باشند قابل اعتماد هستند و اگر كوچك‌ترين خللي در كار آنها وجود داشته باشد، در اتحاديه كارشناساني هستند كه پيگير اين مسايل‌اند، من هم يكي از اين افراد هستم كه به مشكلات رسيدگي مي‌كنم. مردم مي‌توانند با مراجعه به اين كميسيون مشكلات خود را حل كنند.

مظفريان توصيه‌هاي ديگري نيز براي خريداران دارد: حتماً فاكتوري كه تمام مشخصات جواهر در آن ثبت شده را دريافت كنند. جواهر چه قيمتي باشد يا نه با اين فاكتور قابل پيگيري است. اين نكته هم لازم به ذكر است كه هر مغازه‌دار و توليدكننده‌اي هر عمل و رفتاري داشته باشد به نفع يا ضرر خودش تمام مي‌شود. گفتار نيك، پندار نيك، كردار نيك اگر اين سه باشد ديگر مشكلي به وجود نمي‌آيد و موفق مي‌شويم. عيار نقره 84 ، 90 و 92 است و عيار مليله هم 100 است. اگر مغازه‌دار گفت كه عيار يك كار نقره 84 است و در فاكتور هم ثبت كرد يعني هيچ مشكلي نيست و صادقانه رفتار كرده است. براي خريد حتماً قبل از خريد به چند مجموعه مراجعه كنيد تا قيمت‌ها دستتان بيايد و از هر جا كه قيمت پايين‌تر بود از آنجا خريد كنيد. مغازه‌اي كه جواز كسب دارد براي همه قابل احترام و اعتماد است. هر كسي آن درود عاقبت كار كه كشت. هر كسي هر عملي را انجام دهد به نفع خودش است اگر جنس خوبي را ارايه كند قابل اعتماد مي‌شود، بيشتر به آنجا مراجعه مي‌كنند و به خوش‌اخلاقي و صادق بودن معروف مي‌شود.

بعد رمز ماندگاري خانواده مظفريان در حوزه طلا و جواهر را اينگونه تشريح مي‌كند: ما مشترياني هم داريم كه نسل به نسل به ما رسيده‌اند. افرادي از پدربزرگ و پدر من خريد مي‌كردند و در حال حاضر از من يا ديگر مظفريان‌ها خريداري مي‌كنند. اين به دليل رضايتي است كه از ما داشته‌اند.

در ضمن يادآوري مي‌شوم كه فاميل‌هاي زمرديان، ساعتچي، جواهريان، نقره‌چي، مظفري، جواهر‌چي،‌ مفيد و وفادار با فاميل مظفريان وصلت‌هاي متعددي انجام داده‌ و باعث گسترش اين خانواده شده‌‌اند.

پدر من مقداري از جواهرات فوزيه، ثريا و فرح پهلوي را تهيه كرده است، البته نه همه جواهرات آنها را.

مظفريان دفترچه‌اي از مشتريان خاص خود دارد: يك كار ابتكاري كه من از پدرم ياد گرفتم ايجاد دفتري از مشتريان است. دفتري دارم كه 30 ساله است و جدول‌بندي شده و تمام وكلا و سفراي ممالكت مختلف را كه آمده‌اند و از ما خريد كرده‌اند را در آن ثبت كرده‌ام. اين دفتر را هر كسي ندارد. مثلاً وزراي كشورهايي مثل پاكستان، اردن، ايتاليا، سفارت عراق و وزير كشاورزي بحرين و وزرايي از سوريه، عربستان، شوروي، تركيه، مالزي، تايلند، فلسطين و ... در آن مطلبي را نگاشته و امضاء كرده‌اند. خيلي‌ها هستند كه نام آنها در اين دفتر ثبت شده است. امضا كرده‌اند و يادداشتي براي تشكر هم ثبت كرده‌اند. دفتر پدرم 70 ساله بود. خاطرات بسياري داريم و اين يك ابتكار جالب است. آن چيزي كه پدربزرگ براي من تعريف كرد اين بود كه او انگشترهاي طلا و نقره مي‌ساخت كه اسم جدمان مسيو فاو روي آن بود. براي خريد از مغازه ما وكلا و وزرا مي‌آيند اما بعد از انقلاب كاهش يافته است.

چه مساله‌اي در صنف طلا و جواهر ركود ايجاد كرده است؟ مظفريان مي‌گويد:

امنيت ايران خوب است اما توريست به مملكت ما نمي‌آيد. زماني كه توريست نباشد حرفه ما دچار ركود مي‌شود. توريست بايد ورود پيدا كند زيرا هميشه توريست از صنايع دستي ديدن مي‌كند و علاقه به صنايع دستي هر كشوري دارد. در حال حاضر به دليل نبود توريست فقط فروش داخلي داريم. خانواده‌هايي كه قصد ازدواج دارند مي‌آيند و آيينه و شمعدان و حلقه از ما مي‌خرند. رشد اقتصادي كشور در حوزه طلا و جواهر خيلي كم شده است. مردم اگر پول داشته باشند پوشاك، خوراك و مسكن تهيه مي‌كنند و بعد اگر پولي باقي ماند جواهرات خريداري مي‌كنند. البته برخي نيز به عنوان پشتوانه مالي طلا و جواهر مي‌خرند. آنچه كه در ايران اصالت دارد اين است كه هر دخترخانم و آقاپسري كه قصد ازدواج داشته باشند حتماً آيينه و شمعدان و حلقه را بايد خريداري كنند البته بستگي به توان مالي آنها دارد.

مظفريان مي‌گويد: ما ميراث‌دار يك هنر قديمي هستيم اما متاسفانه شاهد اجناس خارجي در بازار داخلي هستيم و براي توليدكنندگان شرايط را سخت و دشوار كرده است. مساله ورود توليدات خارجي از كجا نشات مي‌گيرد. چرا قدر اين هنر را به آن صورتي كه بايد ندانستيم و نتوانستيم آن را رو به رشد نگه داريم. زماني كه انقلابي درون يك كشور اتفاق مي‌افتد زمان مي‌برد تا بسياري از مسايل در كشور جا مي‌افتد. انقلاب نيز بايد اتفاق مي‌افتاد اما كم‌كم بايد زمينه پيشرفت براي همه صنوف فراهم مي‌شد. 30 درصد اين صنف از اين مملكت رفته‌اند. دولت بايد در اولين گام وضعيت توريست را بهبود دهد و زمينه ورود توريست به كشور را ايجاد كند. ما امنيت داريم اما توريست نداريم. از انقلاب تا به امروز كه 30 سال گذشته است آيا هتل ساخته شده است. آيا امكانات براي توريست فراهم شده است. پس بايد فعاليت‌ها افزايش يابد. اگر بخواهيم مملكت رشد پيدا كند بايد گردشگري رونق يابد و توريست وارد كشور شود. زماني كه توريست وارد كشور شد كم‌كم همه صنوف رونق مي‌يابد. يك مثال ساده عرض كنم. زماني كه توريست وارد كشور مي‌شود اگر بخواهد از بازار ديدن كند آيا سرويس‌هاي بهداشتي وجود دارد؟ اين ساده‌ترين و ابتدايي‌ترين مساله است كه من شرمنده مي‌شوم از بازگو كردن آن اما واقعيتي است كه بايد مطرح شود و پيگيري‌هاي لازم انجام گيرد. چرا دولت هتل احداث نمي‌كند، حداقل اجازه به بخش خصوصي دهد تا اين بخش پيگيري‌هاي لازم را انجام دهد و زمينه را براي توسعه گردشگري فراهم كند.  

اما مظفريان نگران جنس‌هاي خارجي نيست:  محصولات خارجي وارد كشور مي‌شود اما آنچه كه مستمر و پايدار است، اصالت دارد و ادامه مي‌يابد توليد داخلي است. ما بهترين صنعت‌گران را در داخل كشور داريم كه در حال فعاليت‌اند اما متاسفانه بازار خوبي نداريم و قدرت خريد مردم پايين است.

چرا او مثل خيلي از كساني كه در كار طلا و جواهر بوده به خارج از كشور كوچ نكرده است: من با اين همه مشكلات، عاشق ايران هستم و حاضر نيستم از اين مملكت بروم. 70 سال دارم 3 دختر و يك پسر دارم. 7 نوه هم دارم. عاشق جواهرسازي و جواهر فروشي هستم. جواهرفروشي در خون من است و لذت مي‌برم. چرا خانم‌ها عاشق جواهرات هستند زيرا شادي و نشاط مي‌آورد. داراي زيبايي است و همه زيبايي را دوست دارند. هم داراي زيبايي است و هم پشتوانه مالي ايجاد مي‌كند. خانم‌ها نيز طلا را پس‌انداز مي‌كنند. بسياري عقيده دارند كه تمام سرمايه‌ خود را پول ‌كنند بلكه بخشي را طلا و جواهر بخرند.

لطفا كمي از فرزندانتان بگوييد: يك پسر دارم به نام حميدرضا كه او هم در اين صنعت مشغول فعاليت است اگر از من بيشتر نباشد كم‌تر نيست و مغازه را اداره مي‌كند. من جواهرسازي را به صورت تجربي از پدرم آموخته‌ام اما پسر من علاوه بر تجربي به صورت عملي اين رشته را آموخته و تخصص دارد. حميدرضا 40 سال سن دارد. زماني كه در مدرسه رازي تحصيل مي‌كرد از مربي او خواستم تا طرح‌كادر خود را در مغازه خودم مشغول به فعاليت شود و خدا را شكر در حال حاضر بسيار تخصص دارد و حتي طراحي‌ها را نيز انجام مي‌دهد. سه دختر نيز دارم كه خانه‌دار هستند و يكي از دخترهاي من با يك جواهرفروش ازدواج كرده است. يكي ديگر از دامادها نيز شركت دستگيره ايران را دارد. يكي هم در بازار در رشته لوازم منزل تجارت مي‌كند. در آخر كلام يادآور مي‌شوم همه همكاران صنف طلا، جواهر و نقره عزيز بنده و محترم هستند. من با بيشتر آنها دوستي و رفاقت و دولتي ديرينه دارم و افتخار مي‌كنم كه از زادگان من اصفهان، مظهر هنر،‌ زيبايي و جاوداني است.

بعد در انتها مي‌گويد: درست است كه جواهرات از خارج از كشور مي‌آيد اما جواهرساز ايراني با مقاومت و بالا بردن كيفيت مي‌تواند در بازار جهاني مطرح شود.

اين شعر فريدون مشيري را كامل درج نماييد:

زندگي گرمي دل‌هاي به هم پيوسته است

تا در آن عشق نباشد همه درها بسته است

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز

عطر جان‌پرور مهر گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز

دانه‌ها را بايد از نو كاشت

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج مي‌بايد كرد

رنج مي‌بايد برد،‌ دوست مي‌بايد داشت

با نگاهي كه از آن شور بر آرد فرياد

با سلامي كه از آن نور ببارد لبخند

جام دل‌هايمان را از ياري غم‌خواري بسپاريم بهم

دست يكديگر را بفشاريم به مهر برآييم به آواي بلند

شادي روي تو اي ديده بديدار تو شاد

باغ جانت همه عمر از اثر صحبت عشق

تازه عطرافشان، گلباران باد

فريدون مشيري